Ekspedisi Gunung Everest, sing menek puncak salju paling dhuwur ing donya, minangka impen saka akeh pendaki gunung. Penggemar pendakian gunung pengin ngadeg ing pucuk Gunung Everest paling ora sapisan sajrone urip amarga iki minangka puncak saka olahraga sing apik iki, yaiku menek kubah salju.
Nanging, dudu ateges para pendaki sing pengin ngrasakake kamenangan ing gunung paling dhuwur ing donya tansah sukses ing usahane. Akeh pendaki gunung iki kanthi katresnan sing ora ana watese kanggo puncak sing mulya iki uga wis ngembus napas pungkasan ing lerenge, kaya ngono critane sepatu bot ijo Everest.
Tsewang Paljor alias sepatu bot ijo Everest minangka salah sawijining mayit sing paling populer ing Everest sing turu ing rute pendakian utama gunung kasebut. Mayite sing turu ing lereng gunung ngungkit pitakonan babagan etika lan moral kontroversial saka praktik pendakian gunung.
Sepatu bot Everest Green sing dadi landmark ing lereng Everest nduweni crita latar mburi sing tragis, ati sing kebak semangat, katresnan marang ketinggian, aspirasi kanggo ngurus kulawarga, lan alasan patriotik, iki minangka akumulasi saka crita gedhe sing ora duwe pungkasan sing bahagia.
Sapa Everest Green Boots- Tsewang Paljor?
Everest Green Boots alias Tsewang Paljor lair ing 10 April 1968 ing sawijining désa cilik ing India diarani Sakti, digedhekake cedhak karo gunung lan bukit, dheweke tansah seneng karo papan sing dhuwur lan nyenengake. Sawise gedhe, dheweke gabung karo Polisi Perbatasan Indo-Tibet, nanging dhèwèké ora tau mandheg ngentèni puncak-puncak sing kebak salju.
Nalika semana dhèwèké éntuk kesempatan kanggo nyinaoni India Ekspedisi Everest 1996, amarga dhèwèké wis munggah sawetara puncak gunung lan seneng banget menek tebing, sepatu bot ijo Everest alias Paljor dipilih langsung kanggo ekspedisi bersejarah iki.
Ibune ora pengin dheweke melu Ekspedisi Everest 1996
Ekspedisi Everest 1996 minangka pakurmatan lan kebanggaan kanggo kepolisian Perbatasan Indo-Tibet, lan dheweke mung milih calon sing paling apik kanggo ekspedisi kasebut. Everest Green Boots, alias Tsewang Paljor, minangka wong enom asli Ladakh sing kebak semangat lan dikenal amarga kekuwatan lan keberaniane.
Nyatane, pimpinan ekspedisi Mahendra Singh wis milih Paljor kanggo ekspedisi kasebut amarga alasan kasebut. Nanging, ibune ora pengin dheweke nindakake ekspedisi iki. Wiwitane, pendaki gunung India kasebut ndhelikake rincian ekspedisine saka kulawargane amarga dheweke pengin nuduhake kabar kasebut sawise upaya kasebut sukses.
Nanging, kabar babagan Ekspedisi Everest 1996 pungkasane tekan kupinge ibune, Tashi Angmo lan dheweke njaluk supaya ora munggah gunung iki. Nanging, Paljor sing ngarep-arep bakal nggawa keuntungan kanggo keluargane sawise prestasi bersejarah iki ora goyah karo keputusane.
Wangsulane Paljor marang ibune, sing njaluk supaya dheweke ora melu ekspedisi sing mbebayani kaya ngono kuwi
"Aku kudu"
Sepatu bot ijo Everest alias Tsewang Paljor yakin manawa kasuksesan ekspedisi iki bakal menehi manfaat kanggo kulawargane lan dheweke bisa ndhukung luwih akeh. Nanging, dheweke ora ngerti, atine sing kebak ambisi lan impen kanggo menehi kenyamanan marang kulawargane bakal sirna bebarengan karo dheweke ing lereng gunung sing mbebayani.
Wong pungkasan sing ndeleng raine Paljor yaiku mantune, Namgyal sing teka ngeterake dheweke ing Delhi sadurunge Ekspedisi Everest 1996.
Kepiye Sepatu Bot Ijo Everest Bisa Mati?
Polisi Perbatasan Indo-Tibet Ekspedisi Everest 1996 kalebu anggota, Kepala Konstabel Teswang Paljor, Wakil Pemimpin Harbhajan Signh, Subedar Tsewang Samanla, Lansnayek Dorje Morap, lan Komandan Mahendra Singh.
Iku dina sing apes, 10 Mei 1996, Tim ekspedisi India ngupaya tekan puncak, udakara jam 5:45 sore Subedar Tsewang Samanla nelpon pimpinan ekspedisi kanthi radio yen tim ekspedisi kasebut dumadi saka dheweke, Kepala Konstabel Tesang Paljor alias Everest green boots, lan Lasnayek Dorj Morap wis kasil munggah ing puncak gunung kasebut.
Pendakian gunung paling dhuwur ing donya sing pisanan sukses dening tim ekspedisi India saka sisih lor dirayakake ing sadawane kemah ing gunung kasebut uga ing ibukutha, Delhi.
Nanging, nalika tim ekspedisi Polisi Perbatasan Indo-Tibet lagi mlaku mudhun menyang Camp IV, sawijining badai salju sing mematikan nabrak pirang-pirang tim pendaki ing gunung. Tanggal 10 Mei 1996 jebul dadi salah sawijining dina paling peteng ing sejarah pendakian gunung amarga badai salju sing mematikan nabrak pirang-pirang bagean gunung sing mateni 8 pendaki lan akeh sing tatu.
Kalebu tim ekspedisi Polisi Perbatasan Indo-Tibet, tim ekspedisi Konsultan Petualangan sing dipimpin dening Rob Hall, tim Mountain Madness sing dipimpin dening Scott Fischer, lan tim ekspedisi Waia dadi korban badai salju sing nggegirisi ing dina iki.
Badai salju sing mematikan iki nyebarake para pendaki ing saindenging lereng lan malah akeh sing kejebak ing njero 'zona pati ing Everest' ing ngendi dheweke ngembus napas pungkasan, Everest Green Boots alias Kepala Polisi Teswang Paljor minangka salah sawijining korban badai salju sing ngrusak kasebut.
Nglirwakake Aturan Jam 2 ing Everest
Yen sampeyan wis kenal karo ekspedisi Gunung Everest, sampeyan bisa uga wis tau krungu babagan aturan jam 2 ing Everest paling ora sapisan. Iki minangka aturan absolut nalika menek gunung paling dhuwur ing donya sing kudu dihormati saben pendaki gunung.
Nanging, apa sejatine iki Aturan jam 2 ing Everest, nalika lagi ngupaya tekan puncak salju paling dhuwur ing donya kanthi dhuwur 8,849 meter saka Camp IV kanthi dhuwur 7,950 meter, para pendaki gunung kudune bisa tekan sadurunge jam 2 awan.
Yen ora bisa tekan puncak sadurunge jam 2 awan, miturut aturan, dheweke kudu bali menyang papan sing aman lan nyoba munggah nganti tekan puncak sabanjure. Umumé ana rong alesan kenapa aturan iki kudu dituruti dening saben pendaki ing ekspedisi Everest.
Pisanan, sing zona pati ing Everest minangka segmen sing beboyo banget lan salah sawijining alangan sing paling angel diatasi ing ekspedisi iki, mula para pendaki ora disaranake ana ing njero zona pati luwih saka 16- 18 jamAwakmu pancen wiwit rusak ing njero zona pati ing Everest, alon-alon mati menit mbaka menit lan sel mbaka sel.
Dene alesan kapindho, butuh kira-kira 7- 9 jam kanggo menek nganti tekan puncak lan para pendaki lagi munggah nganggo persediaan sing winates. Dadi, amarga jam lan persediaan wis diitung kanthi bener kanthi nganggep wektu pendakian, menek nganti tekan puncak sawise jam 2 awan tegese main judi ing njero zona pati kanthi persediaan sing winates.
Iki luwih mbebayani maneh yen para pendaki kekurangan pasokan oksigen; yen ora bisa bali menyang kemah ing peteng kanthi awak sing wis kesel banget lan pasokan oksigen sithik utamane ing njero zona pati tegese pati ora bisa dihindari.
Ing dina sing penting iki, tim ekspedisi Everest Green Boots alias Paljor nemoni kahanan sing padha. Tim ekspedisi Polisi Perbatasan Indo-Tibet miwiti pendakian saka kemah ing sisih lor kasep, dene umume pendaki ninggalake kemah sadurunge jam 2 esuk, ekspedisi Everest Green Boots miwiti pendakian sekitar jam 3:30 esuk.
Senajan wis ngerti babagan aturan jam loro ing Everest, tim sepatu bot ijo Everest terus meksa tekan puncak. Tim pendaki sing miwiti pendakian kasep ngerti yen dheweke ora bakal tekan puncak sajrone jam aman sing disaranake, nanging dheweke isih terus meksa tekan puncak.
Panjaluk kanggo Ndorong KTT karo Pimpinan Tim Ekspedisi Senajan Jam Kerja Telat
Ekspedisi Polisi Perbatasan Tibet saka sisih lor, sisih Tibet sing kurang salju tinimbang rute kidul saka sisih Nepal nanging dianggep luwih angel tinimbang rute alternatif.
Senajan tim ekspedisi sepatu bot ijo Everest miwiti pendakian kasep nalika dina puncak, nanging kanthi nggumunake, dheweke wis ngliwati jarak sing adoh kanggo ngimbangi wiwitan sing kasep. Pamimpin ekspedisi pendakian Polisi Perbatasan Indo-Tibet, Mahendra Singh, wis menehi instruksi kanthi ketat marang pendaki supaya ngurmati aturan jam 2 ing Everest lan ora terus mendaki yen ketinggalan jam 2:30 - 3 sore.
Kabeh wong wiwitane sarujuk karo pandhuane, nanging amarga wiwitane kasep lan jarak sing ditempuh ing lereng gunung, pimpinan ekspedisi ing perkemahan pendahuluan ngerti yen tim pendakiane ora bakal bisa tekan puncak sajrone jam-jam sing aman.
Dadi, dhèwèké mutusaké kanggo mbatalake tim ekspedisiné, mandheg pendakian lan nyoba ing dina liya. Wakil pimpinan, Harbhajan Singh sing lagi mendaki karo telung pendaki Ladakhi yaiku Teswang Paljor, Dorje Morap, lan Tsewang Samanla, adoh saka para pendaki.
Nalika telung pendaki Ladakhi kalebu sepatu bot ijo Everest nyoba ngimbangi wiwitan sing kasep, meh wae dheweke ninggalake wakil pimpinan ing bledug salju. Ngelingi pandhuan kasebut, Harbhajan Singh nyoba menehi isyarat marang para pendaki supaya mundur amarga dianggep ora aman.
Wakil pimpinan nyoba menehi isyarat marang para pendaki Ladakhi supaya mundur, nanging ora jelas apa dheweke ora weruh sinyal kasebut utawa ora nggatekake dorongan kanggo tekan puncak amarga wis cedhak karo puncak donya. Ing sisih liya, Harbhajan Singh sing wis nandhang saka frostbite nalika munggah gunung, dheweke mudhun menyang perkemahan amarga jelas yen tim kasebut ora bakal tekan puncak sadurunge jam 3 sore.
Nalika para pendaki Ladakhi lagi ing rute pendakian, jam 3 sore, Subedar Tsewang Samanla ngubungi pimpinan ekspedisi Mahendra Singh ing perkemahan pendahuluan kanggo njaluk ijin supaya bisa terus munggah menyang puncak. Nanging, pimpinan ekspedisi kasebut, amarga faktor risiko, nolak panjaluk kasebut lan mrentahake tim pendaki supaya mudhun menyang perkemahan sing aman.
Kahanan cuaca wiwit saya parah, nanging telung pendaki Ladakhi meksa njaluk ijin kanggo menek menyang puncak amarga saiki wis ora bisa digayuh. Nanging, pimpinan ekspedisi njaluk para pendaki supaya ora kakehan percaya diri lan bali menyang kemah sadurunge srengenge surup.
Nanging ing wektu iku, Subedar Tsewang Samanla masrahake radio kasebut marang Everest boots ijo alias Teswang Paljor sing maneh njaluk idin marang pimpinan ekspedisi supaya ngidini dheweke munggah gunung. Lan sambungane dumadakan pedhot.
Apa Iku Demam Puncak?
Euforia utawa uga dikenal minangka 'demam puncak' minangka salah sawijining kondisi sing paling mbebayani ing ngendi para pendaki dikuasai dening emosi sing kuwat kanggo terus ngoyak nalika nyedhaki puncak.
Iki mbebayani banget ing puncak paling dhuwur ing donya kanthi segmen 'zona pati' sing amba. Nalika dikuasai dening emosi sing kuwat kanggo terus meksa tekan puncak, para pendaki gunung biasane dikenal nglirwakake masalah keamanan lan malah nglirwakake faktor lingkungan amarga puncak kasebut kaya-kaya wis cedhak.
Ana sawetara kedadeyan kaya ngono ing ngendi para pendaki kewalahan dening emosi nganti ora nggatekake masalah keamanan utama, kehabisan persediaan, tiba saka rute, ora bisa obah amarga kesel, lan liya-liyane. Iki minangka sawetara akibat sing nguwatirake sawise mendaki gunung sing dhuwur, yaiku demam puncak.
Senadyan prentahe pimpinan ekspedisi Mahendra Singh, miturut pandhuane sing jelas supaya ora terus meksa tekan puncak sawise jam 2:30 - 3 sore, lan kahanan cuaca sing saya parah, telung pendaki Ladakhi terus meksa tekan puncak gunung amarga rumangsa wis cedhak.
Anggota ekspedisi Polisi Perbatasan Indo-Tibet uga bisa kasil tekan puncak, ngukir jenenge ing sejarah pendakian gunung minangka anggota tim ekspedisi India pertama sing kasil mendaki Gunung Everest saka sisih Tibet.
Subedar Tsewang Samanla ngubungi pimpinan ekspedisi Mahendra Singh ing perkemahan pendahuluan ing 5: 45 pm Nuduhake kabar babagan suksese puncak dening telung pendaki Ladakhi. Pamimpin ekspedisi nuduhake kabar seneng karo Delhi lan perayaan singkat diwiwiti ing kemah-kemah ing lereng gunung uga ing markas tentara ing saindenging India.
Nanging, dumadakan sorak-sorai lan tangisan perayaan kasebut dibayangi dening rasa susah lan kuwatir nalika tim ekspedisi ngerti yen badai salju sing nggegirisi wis nyerang sawetara bagean gunung. Lan Tim ekspedisi Polisi Perbatasan Indo-Tibet kelangan kontak karo telung pendaki Ladakhi sing nembe kasil ngunggahake puncak paling dhuwur ing donya saka sisih Tibet.
Njaluk Pitulungan karo Tim Ekspedisi Jepang
Sawisé tim ekspedisi Polisi Perbatasan Indio-Tibet kelangan kontak karo para pendaki sing maju kalebu sepatu bot ijo Everest alias Tsewang Paljor, tim kasebut ngarep-arep para pendaki bakal bali kanthi slamet. Para pendaki Ladakhi uga sadurunge ngatasi kahanan sing ngancam nyawa nalika dadi anggota kepolisian.
Nanging, kanggo nguatake kasempatane supaya bisa slamet, pimpinan ekspedisi Mahendra Singh mutusake kanggo njaluk bantuan saka ekspedisi Jepang saka Furukawa. Pimpinan tim ekspedisi Jepang, Koji Yada, miturut panyuwunan Singh, ngubungi tim sing maju ing Camp IV lan menehi informasi babagan kahanan sing lagi kedadeyan.
Pimpinan tim ekspedisi Jepang uga njamin marang Singh yen para pendaki sing maju bakal mbantu nemokake lan nylametake para pendaki Ladakhi sing kena badai salju. Para pendaki Jepang sing maju ninggalake Camp IV udakara jam 9 esuk sawise badai salju mandheg tanggal 11 Mei 1996.
Nanging, banjur dilapurake yen tim Jepang pancen weruh para pendaki Ladakhi sing tiba ing lereng amarga krasa membeku banget, nanging dheweke ora menehi bantuan apa-apa marang para pendaki. Kedadeyan iki banjur dadi masalah internasional sing ndadekake moral lan kamanungsan para pendaki dipertanyakan.
Saben Wong kanggo Dhewe
Sampeyan bisa uga ora kenal karo kahanan iki, nanging ing pendakian gunung 'saben wong kanggo awake dhewe' Paribasan iki cukup bisa ditrapake, utamane ing papan sing dhuwur lan lereng sing mbebayani. Mendaki gunung iku olahraga sing mbebayani, saben pendaki sing munggah gunung ngerti yen ora butuh wektu suwe kanggo kahanane saya parah.
Para pendaki uga ngerti yen ana bebaya utawa yen ketinggalan, dheweke kudu bisa mandiri. Malah kanca pendaki liyane uga duwe niat apik kanggo mbantu kancane sing tiba, amarga faktor risiko yen dheweke miwiti ngrawat lan nylametake pendaki sing tiba tanpa dhukungan sing cukup, tegese dheweke uga ngesanake nyawane.
Dadi, saben pendaki ngerti banget babagan aturan sing ora diucapake sajrone ekspedisi gunung kasebut. Nanging, nalika rong pendaki Jepang sing maju lan telung pemandu pendaki Sherpa ngliwati pendaki Ladakhi sing bubar ing lereng sing beku sawise badai salju nyerang, iki dadi kabar sensasional.
Pendaki Itsuki Shigekawa lan Hiroshi Hanada sing lagi maju kalebu Dorje Sherpa lan rong pendaki Sherpa liyane saka tim Jepang weruh pendaki sing lagi maju saka tim ekspedisi Polisi Perbatasan Indo-Tibet, nanging tinimbang ngurusi, dheweke malah terus meksa tekan puncak.
Mengko, tim ekspedisi Jepang nganakake konferensi pers ing Fukuoka, ing ngendi dheweke ngandhani pers yen tuduhan kasebut ora ana dhasare. Tim ekspedisi Jepang nyatakake yen dheweke nawakake bantuan sabisa-bisane kanggo mbantu para pendaki Ladakhi sing kena badai salju.
Dheweke pancen ngakoni yen dheweke weruh sawetara pendaki cedhak puncak, nanging, miturut tim sing maju, dheweke ora bisa ngerti apa dheweke ana masalah utawa ora. Ekspedisi Jepang uga nuduhake yen pendaki sing maju saka ekspedisi Polisi Perbatasan Indo-Tibet tiwas amarga kelalaian tim kasebut.
Miturut tim ekspedisi Jepang, tim India ora nyoba nylametake para pendaki sing lagi maju sing kena badai salju sing mematikan wengi sadurunge. Miturut penasihat saka Polisi Perbatasan Indo-Tibet, loro pendaki sing lagi maju saka tim ekspedisi bisa uga slamet yen para pendaki Jepang sing lagi maju mbantu dheweke.
Sepatu bot ijo Everest alias Tsewang Paljor ora kalebu ing antarane rong pendaki sing kasebar ing lereng cedhak puncak tanggal 11 Mei sawise badai salju sing mematikan nyerang gunung kasebut.
Awaké Everest Green Boots Ilang Telung Taun
Sawisé badai salju sing nggegirisi nabrak pirang-pirang bagean ing lereng Everest tanggal 10 Mei, rong pendaki Ladakhi dideleng dening pendaki Jepang sing maju tanggal 11 Mei 1996. Nanging, mayit sepatu bot ijo Everest alias Tsewang Paljor ora ditemokake ing ngendi-endi.
Ketoke Paljor sawise dipisahake saka tim sawise badai salju nyerang wis ngungsi ing guwa cilik ing njero zona pati ing ketinggian 8,500 meter. Sepatu bot ijo Everest ambegan pungkasan ing njero guwa cilik lan sepatu bot gunung sing disorot ijo nempel ing njaba katon jelas dening para pendaki sing munggah menyang puncak gunung.
Mulané dhèwèké dijuluki 'Everest Green Boots'.
Para pendaki sing lagi meksa tekan puncak kudu ngliwati bagean gunung iki lan asring nggunakake mayit sing misuwur ing Everest iki minangka landmark kanggo nemtokake jarak puncak saka titik kasebut. Uga minangka pangeling-eling babagan bebaya lan kejeme lereng gunung kasebut.
Nanging dumadakan ing taun 2014, mayit sepatu bot ijo Everest ilang saka guwa cilik ing njero zona pati ing gunung kasebut. Amarga meh kabeh pendaki kenal karo mayit populer ing njero zona pati iki, dheweke kuwatir babagan apa sing kedadeyan karo mayit sepatu bot ijo Everest.
Nanging jebul kulawargane Everest Green Boots njaluk para pendaki gunung supaya ngubur mayit kasebut ing lereng gunung. Amarga njupuk mayit saka zona pati ing Everest bisa larang banget, operasi penyelamatan diwiwiti saka US$ 70,000, kaya akeh kulawarga pendaki liyane, kulawarga Everest green boots uga njaluk supaya dheweke dikubur nganggo salju.
Nanging, mayite ditemokake telung taun sabanjure ing taun 2017 dening para pendaki sing lagi meksa menyang puncak cedhak guwa cilik papan dheweke ambegan pungkasan. Sadurunge, para pendaki gunung wis menehi Everest sepatu ijo dikubur salju cedhak guwa lan para pendaki sing nemokake mayite ing taun 2017 uga nutupi mayite nganggo salju minangka tandha penghormatan lan supaya dheweke ngaso ing lereng sing ditutupi salju.