Vallis Iridis Everestensis

Mons Everest, cum altitudinem 8,849 metrorum (29,032 pedum) habeat, est altissimus mons in mundo, in Himalaya Nepalensi situs; vix quisquam fortasse est qui de hoc magnifico cacumine non audiverit.

Omnes qui hunc altissimum cacumen in mundo norunt, fortasse audiverunt partem expeditionis fascinantem, ut gradus ad caelum, tertium polum, et prospectus circumstantium mirabiles ex summo loco terrae.

Sed, audisti de Vallis Iridis EverestensisUt nomen indicat, fortasse te roges utrum quaedam partes amoenae et magicae in clivis sint quae latus clarum et coloratum arcus caelestis referant.

Attamen, realitas actualis est multo obscurior, Vallis Iridis Everestensis est segmentum specificum intra zonam mortis in clivis montis ubi multi alpinistae ultimum spiritum egerunt durante expeditione sua in Everestum.

Everest Vallis Arcus Caelestis - Coemeterium Expeditionum Infelicium

 

Vallis Iridis Everestiae in iugo septentrionali montis intra zonam mortis super altitudinem octo milium metrorum sita est et cadaveribus alpinistarum qui in expeditione sua in monte mortui sunt plena est.

Tunicae scandentium coloribus aurantiacis, viridibus, caeruleis, rubris, flavis, aliorumque colorum in hac parte montis perfecte conservantur. Praeterea, tentoria, ampullae oxygenii, ampullae metallicae, aliaeque sordes quas alpinistae in ascensu iactae sunt in hac regione accumulatae sunt.

Itaque res coloratae et corpora mortuorum montanorum tunicis coloratis indutorum in nive alba plana segmentum similem mixturae vibranti colorum iridis reddunt, quod sectioni nomen suum dedit. 'Vallis Iridis Everestensis'.

Montani per hanc viam ascendentes ad cacumen progredientes, iter suum ascensionis progredi non possunt quin his coloratis cadaveribus occurrant. Vallis Iridis Everestensis etiam audacissimos montanorum animos sollicitat, cum demonstret quam periculosae et crudeles clivi montis esse possint.

Expeditio ad montem Everestum somnium est cuiusque alpinistae studiosissimi; omnis alpinista saltem semel in vita summum nive tectum cacumen in mundo superare cupit, cum hic sit culmen mundi alpinismi.

Attamen non omnes ascendentes tuto ad cacumen perveniunt aut ex altis montis clivis redeunt, et infeliciter, multi homines in monte quotannis moriuntur. Nunc plus quam... Ducenti corpora alpinistarum in Valle Iridis Everestiae qui ultimum spiritum in clivis montis effluxerunt.

Quae est Zona Mortis in Everesto?

 

Cum de Valle Arcus Caelestis Everestiae in zona mortis iam disseruimus, ii vestrum qui vocabulum fortasse non norunt, fortasse mirantur quid sit zona mortis in Everesto.

Bene est, zona mortis In Everesto est segmentum supra 8,000 metra quod est periculosissima pars totius expeditionis quam scandentes superare debent. Zona mortis in omnibus quattuordecim summis cacuminibus mundi adest. cum altitudine supra octo milia metrorum.

Quod zonam mortis periculosam reddit est quod gradus saturationis oxygenii in zona mortis est ad... 34% aequoris. Itaque, scandentibus in expeditione ad montem non commendatur ut intra zonam mortis in Everesto plus quam maneant 16. VI horas.

Haec specifica montis pars tam letalis est ut corpus tuum moriatur omni momento quo intra zonam mortis manes; corpus tuum mori incipit minuto post minutum et cellula post cellulam intra hanc specificam montis partem.

Zona mortis in Everesto tanta periculositate afficitur ut pleraeque mortes quae in clivis montis acciderunt in his specificis partibus evenerint. Alpinistae post longas horas ascensionis in hanc zonam mortis propter lassitudinem, morbum altitudinis, oxygenii inopiam, et etiam propter nivales lapsus inciderunt.

Secundum data, in summa 193 alpinistae et 125 duces Sherpae in clivis Everesti perierunt dum... expeditio ab anno MCMXXII ad tempus ascensionis vernum anni MMXXIII. Etiam inter has mortes ingentes in clivis Everesti, pleraeque intra zonam mortis Everet acciderunt.

Sola Vallis Arcus Caelestis Everestensis in iugo septentrionali intra zonam mortis plus quam ducenta corpora alpinistarum habet.

Quid accidit cadaveribus in Valle Iridis Everestiae? Cur non deponuntur?

 

Cum plus quam ducentis mortibus intra Vallem Arcus Caelestis Evrest in zona mortis cogitatis, naturale est mirari cur cadaverum non deponantur aut quisquiliae non curantur ad regionem purgandam.

Bene, res non tam simplices sunt cum ad expeditiones in altos montes venit, praesertim si de monte altissimo in mundo agitur. Quamquam... Quattuordecim summi montes in mundo supra 8,000 metra sunt, Everest, ingens statua nivalis, ad altitudinem 8,849 metrorum a livello maris sita est.

Significat segmenta "zonae mortis" in summis cacuminibus mundi; Everest plus eius habet, fere totam... Segmentum nongentorum metrorum. Ergo, naturaliter, turma quaerendi et recuperandi etiam multum temporis in monte consumere debet ut corpora paulatim detrahat.

Attamen, etsi fieri potest, periculosissimum est alterius hominis pondus in periculosis montis clivis ferre. Hoc omnis alpinista qui Everestum ascendit scit, bene intellegit se, si post tergum cadat, post tergum relictum iri.

Ergo, non licet corpora alpinistarum ex Valle Iridis Everestiae ab uno homine detrahere. Solum coetus alpinistarum egregiorum talia opera perficere potest, scilicet, non vile est tales turmas auxiliatrices conducere, minimum pretium initiale talis operationis auxilii incipit a... US $ 70,000.

Praeterea, non necessario significat turmam semper corpus alpinistae recuperare posse, cum multa corpora exanimorum nive alta tegantur. Itaque pleraeque familiae operas liberationis non conducunt.

Et cum corpora in clivis montis non putrefiant, cadavera in Everesto in solido statu congelationis sunt, perfecte in frigidis condicionibus climatis conservata, cum parva vel nulla deterioratione per tempus.

Quid est regula secundae horae in Everesto?

 

Si quid expeditionum montanarum, praesertim ascensionis Everestiae, tibi notum est, fortasse de insolito illo phaenomeno, "regula horae secundae" in Everesto, audivisti. Eis qui hoc vocabulum non norunt, regula quaedam in expeditione Everestiana est, quam omnes alpinistae sequi debent: si ad cacumen montis ante horam secundam ascendere non possunt, ad partem tutam descendere debent, ascensionem ad proximum tempus relinquentes.

Cum diutius maneret quam Horae sedecim ad duodeviginti periculosissimae sunt, Ascensores tempus expeditionis Everestinae notaverunt; si ad cacumen post horam secundam pomeridianam contenderent, id significaret eos intra zonam mortis diutius quam tempus commendatum mansuros esse.

Complures sunt causae cur alpinistae hanc regulam per expeditionem Everesti sequi debeant; praeter periculum naturale intra zonam mortis, quod cellulas in corpore humano minuto per minutum necat, plures factores sunt quos alpinistae considerare debent.

Exempli gratia, dum ad cacumen Everesti ad 8,849 metra e Castris IV ad 7,950 metra ascendit, circiter requiritur... 7. VI horas ad cacumen perveniendum. Itaque reditus tutus magnopere pendet a tempore ascensionis montis, quod est ante horam secundam pomeridianam.

Quaevis expeditio post horam secundam pomeridianam dilata sit, significat ascendentes viam ad Castra IV nocte obscurissima invenire debere; accidit ut ascendentes, post cacumen feliciter attingendum, viam aberraverint et intra zonam mortis in Everesto perierint.

Similiter, alpinistae copia limitata instructi sunt, quae cibum, aquam, et ampullas oxygenii includit. Hae omnes res recte distribuuntur considerando tempus ad cacumen perveniendum et limitem ponderis, sed cacumen post horam secundam pomeridianam contendere significat ascendentes cum copia limitata intra zonam mortis alea ludere.

Cur tot mortes in Valle Iridis Everesti acciderunt?

Vallis Iridis Everestiae in iugo septentrionali montis intra zonam mortis numerum ingentem mortuorum habet. Plus quam ducenti cadaveres in segmento specifico, itaque mons in statu alarmante est, sed cur tot mortes in Valle Iridis Everestiae acciderunt?

Ut intellegis, Vallis Iridis Everestiae intra zonam mortis in monte cadit; mons altissimus mundi etiam maximam zonam mortis inter omnes alios quattuordecim cacumina altissimos habet. Ergo, dissimiles aliis expeditionibus montanis, scandentes cum zona mortis fatali per longius tempus in expeditione sua Everestiana contendere debent.

Itaque scandentes cum tenui oxygenio diutius luctandum est, asperas condiciones caeli altae altitudinis cum ventis validis et nivibus nivalis gradum difficultatis adhuc augent, et pars angustiarum in monte in hac regione particulari valde defatigantea est.

Sine dubio, una ex difficillimis partibus montis est quam alpinistae in die ascendentes superandae sunt. Sed non omnes alpinistae somnium suum de altissimo cacumine in mundo vincere, ad cacumen pervenire, aut tuto ad inferiores altitudines descendere conantur.

Inter magnum numerum mortuum in Valle Arcus Coelestis Everestiae, causae praecipuae mortuorum sunt nives et casus; multa corpora mortuorum intra Vallem Arcus Coelestis Everestiae vel calamitati naturali facti sunt vel e segmentis altae altitudinis durante expeditione deciderunt.

Similiter, lassitudo tertia causa mortis montanorum intra zonam mortis est, morbus altitudinis quartum locum obtinet. Aliae quoque causae, ut expositio ad ambitus altae altitudinis et morbus non ad AMS conexus, magnam partem vitae montanorum per expeditionem Everesti abstulit.

Gradus Difficultatis Expeditionis Everestensis

Conquestus summi montis in mundo, qui etiam "gradus ad caelum" et "tertius polus" appellatur, certe non est facilis negotium. Quamquam expeditio ad montem Everestum habetur...ascensusNe te decipiat ascensus, clivi perfidi altissimi montis in mundo quam crudelis esse possit saepius demonstraverunt.

Gradus difficultatis generalis expeditionis Everestensis ut 'Difficilis et Provocativus', soli alpinisti periti ad hanc Himalayanam expeditionem commendantur. Solum alpinisti qui feliciter montem ascenderunt' 6,500-meter montes classis in Nepalia permissiones pro expeditione Everestini accipiunt.

Scandentes periti esse debent in variis instrumentis alpinismi, ut bipennibus, cramponibus, "jumar", carabinis, ancorarum, systematibus assecurationis, et cetera, ut segmenta technica in clivo tuto percurrant. Casus in monte verum gradum difficultatis et provocationes ostendunt quas scandentes in expeditione sua subeunt.

Hic sunt nonnullae ex maioribus difficultatibus quas scandentes in expeditione Everestensi superare debent.

Pars Technica in Expeditione Everestina

 

Quamquam expeditio Everestiana ut ascensus directus aestimata est, alpinistae etiam cum pluribus segmentis technicis in monte agendum est. Clivi Everesti plerumque in... tres classes, classem secundam, classem tertiam, et classem quartam.

Segmenta Classis II in clivis sunt viae scandendi simplices quae saepe ascensum manibus ad aequilibrium servandum requirunt. In segmentis Classis III, scandentibus saepe manibus ascensum est, plerumque per funes fixos. Calx Lemanna, segmenta supra Castra II, basis Faciei Lhotse, via ad Cacumen Australe, etc., sectiones Classis III habentur.

Similiter, segmenta Classis IV in monte in gradu provecto sunt, qui requirit ut scandentes apparatu suo alpinistico fune fixo utantur. Alpinistae musculos corporis superioris significanter adhibere debent, et casus ex his sectionibus laesiones et etiam mortem afferre possunt.

Scalis ascensionis utentes, Khumbu Icefall, partes Faciei Lhotse, Cronice Traverse, et Hillary Step plerumque sub segmentis technicis Classis IV in monte cadunt.

Difficultas Altitudinis

Sine dubio, una ex maximis difficultatibus in expeditione Everestiana est ascensus altitudinis. Pericula sunt corpori humano ne nausea altitudinis supra altitudinem 2,500 metrorum patiatur, et ascensus Everestiae, qui te ad summum locum in terra ducit, certe periculum nauseae altitudinis maius quam ulla alia expeditio habet.

Ad altitudinem 8,849 metrorum ascendens, periculum altitudo aegritudine sicut Morbus Montanus Acutus (AMS), Oedema Pulmonalis Altae Altitudinis (HAPE), et Oedema Cerebri Altae Altitudinis (HACE) satis realis est. Morbus altitudinis tertia causa mortis alpinistarum in Everesto est, cum plus quam... mortibus ægrotationum 38 inter annos 1992 et 2023.

Avalanches

Lavandae phaenomenon satis commune in clivis Everesti sunt; complures factores, ut mutatio climatis, motus nivis et glaciei in nive, et etiam motus aliorum scandentium, eas excitare possunt.

Similiter, rudera cadentia propter motum scandentis ante se alia cura magna est dum montis ascenditur. Pro magnitudine, nonnullas graves iniurias et mortes causare potest, interdum etiam totam viam scandendi una cum scandentibus delere potest.

Lavandae causa sunt maximae mortalitatis rationis in expeditione Everestina, plus quam... 78 scandentes in clivis altissimi montis in mundo propter subitam nivis massarum lapsum in via ascensionis vitam amiserunt.

Terra Implacabilis

Montani non solum cum praeruptis saxis et glaciei segmentis montis, quae peritiam ascensionis technicam postulant, in expeditione Everestensi, luctantur. Sed etiam asperis et incertis condicionibus caeli in alpino ambitu montis, quod perpetuo in gradibus negativis est, contendere debent.

Superare partes difficiles in monte in altitudine ascendente, ubi etiam motus simplices defatigari possunt, certe non est simile ambulationi in horto. Praeterea, venti vehementer, nives nivales, et nix copiosa ascensionem etiam difficiliorem reddunt.

Itaque haec gloriosa expeditio ad cacumen altissimi montis in mundo non solum corpore ardua sed etiam mente ardua esse potest.

Cur duo menses requiruntur ad expeditionem Everesti perficiendam?

 

quod Everest Base Castra Trek, castra fundamentalia altissima in mundo ad altitudinem 5,364 metris (17,598 pedes) circiter durat duo septimanasErgo ex prospectu normali, ad cacumen montis ascendens modo... 3,485 metris altius a castris basalibus fortasse non multum sensum habet.

Attamen, si expeditiones in alta altitudine aliasque expeditiones montanas tibi notae sunt, tum momentum diei adsuetudinis in illis expeditionibus intellegis. In quolibet genere expeditionis in alta altitudine, commendatur ne quis ad punctum ascensus altitudinis ultra quingentos metros in uno die explorationis contendat.

Similiter, dies acclimatationis commendatur postquam altitudinem ultra mille metra ascendisti per explorationem altae altitudinis, ut corpus rite ad altitudinem ascendentem accommodare possit. Ergo, haud secus ac haec protocolla in expeditionibus altae altitudinis, expeditio Everestina similiter designatur.

Solum hoc fit quia processus acclimatationis in frigido ambitu Alpino multo diutius durat quam in terra, itaque multum temporis ad acclimatationem et exercitationem ascensionis in monte destinatur ante ultimum diem impetum ad cacumen.

Montani aliquot dies in castris fundamentalibus degunt, ad Castra II ascendunt, ibi se adsuescunt, et redeunt, deinde post paucos dies, ad castra altiora petunt et ibi se adsuescunt. Hoc iterum fit donec corpus alpinistae rite ad condiciones alpinas accommodetur, tum demum ad cacumen montis ducuntur.

Ut etiam:

• Iter Breve Everesti
• Iter ad Everesti Prospectum
• Iter ad Everestum Gokyo Ri
• Iter Everesticum Cho La Pass