Als u bekend bent met Als je wel eens bergexpedities hebt gedaan, dan heb je misschien ook wel eens gehoord van de dodelijke gedeelten op bergen die bekendstaan als de dodenzone. De hoogste berg ter wereld, de Mount Everest, is daar een voorbeeld van. hoogte van 8,848.86 meter (29,031.7 voet)De Mount Everest heeft ook een gedeelte dat bekendstaat als de dodenzone. Wat is die dodenzone op de Mount Everest dan precies??
De dodenzone is een specifiek gedeelte van de Mount Everest. Boven de 8,000 meter is het zuurstofverzadigingsniveau zo laag dat klimmers wordt afgeraden om langer dan een uur in die zone te verblijven. 16- 18 uurEen van de onwrikbare regels voor de Everest-expeditie is dat klimmers niet langer dan de aanbevolen periode in de dodenzone mogen verblijven. Of het kan fataal zijn.
Inhoudsopgave
Moet je de dodenzone bereiken tijdens de EBC-trektocht?
De dodenzone op de Everest is het specifieke gedeelte boven de 8,000 meter hoogte. De bergbeklimmers van de Everest-expeditie moesten dit gedeelte van de berg overwinnen, net als de trekkers die de tocht ondernamen. Everest Base Camp Trek Dat hoeft niet. De expeditie naar het hoogste basiskamp ter wereld, Het basiskamp van de Mount Everest ligt op 5,364 meter hoogte (17,598 voet). Het is ook geen grap. Dit iconische Himalaya-avontuur begint in Lukla, de toegangspoort tot de Everest op 2,860 meter hoogte.
Tijdens de trektocht kom je langs de hoogste punten van het avontuur, zoals Tengboche (3,860 meter). lobuche Gorakshep (4,910 meter), Gorakshep (5,125 meter) en het hoogste punt van de hele trektocht, Kalapatthar, liggen op een hoogte van 5,645 meter (18,520 voet) boven zeeniveau. Dus, hoewel de trekkers niet te maken krijgen met een lage zuurstofverzadiging zoals in de dodenzone op de Everest, moeten ze toch alert blijven op... Hoogtevrees aangezien het zuurstofverzadigingsniveau in het Everest-basiskamp nog steeds 50% minder dan die van het zeeniveau.
Hoe gevaarlijk is de dodenzone op de Mount Everest?
Het menselijk lichaam functioneert het best op zeeniveau, omdat de zuurstofverzadiging in de atmosfeer op dit niveau voldoende is voor onze hersenen en longen. Naarmate je echter naar grotere hoogtes stijgt, wordt het voor het lichaam moeilijker om goed te functioneren. Boven grote hoogtes bestaat het risico op hoogteziekte. 2,500 mHet beklimmen van de hoogste met sneeuw bedekte bergtop ter wereld op grote hoogte, met veel lagere zuurstofverzadiging Het is geen gemakkelijke opgave om de grote hoogteverschillen te overwinnen. De dodenzone op de Everest is een enorme hindernis tijdens deze epische expeditie, waar de klimmers te maken krijgen met de gevaren van de bergen. laag zuurstofverzadigingsniveau.
De zuurstofverzadiging in de dodenzone op de Everest bedraagt... 34%Dit betekent dat overleven op dit gedeelte van de berg voor een normale bergbeklimmer vrijwel onmogelijk is. Sterker nog, de zuurstofarme zone op de Everest is zo gevaarlijk dat je lichaam langzaam afsterft, cel voor cel. Doordat de hersenen en longen in de zuurstofarme zone geen zuurstof meer krijgen, is het risico op een hartaanval of beroerte aanzienlijk hoger. Bovendien worden ook het gezichtsvermogen en het beoordelingsvermogen aangetast. In combinatie met de fysieke inspanning van de lange klimdagen en het racen tegen de klok, kan een Everest-expeditie te veel zijn voor klimmers die niet snel hun kalmte verliezen in uitdagende situaties.
Wat gebeurt er met je lichaam in de dodenzone?
Naast het feit dat je lichaam minuut na minuut en cel na cel afsterft, moet je ook op je hoede zijn voor hoogteziekte en zuurstofgebrek. Wanneer je een hoogte van meer dan 8,000 meter bereikt om de dodenzone op de Everest te overwinnen, loop je het risico op hoogteziekte, zoals... Acute hoogteziekte (AMS), longoedeem op grote hoogte (HAPE) en hersenoedeem op grote hoogte (HACE). Hoewel de mildere vorm van hoogteziekte niet als een groot probleem wordt beschouwd, is de kans groot dat je, zodra je de dodenzone bereikt, de ernstigere vorm van hoogteziekte oploopt, namelijk medisch noodgeval en kan levensbedreigend zijn.
Ook hypoxie is een zorgwekkende aandoening die het gevolg is van een ontoereikende zuurstofvoorziening. vitale organen van je lichaam. Deze aandoening is zo dodelijk dat ze binnen enkele minuten na het begin van de symptomen je hersenen, lever en andere vitale organen in je lichaam kan vernietigen. Wanneer je hersenen onvoldoende zuurstof krijgen, beginnen ze op te zwellen, wat resulteert in de aandoening die bekend staat als Hersenoedeem op grote hoogte (HACE), Het ernstige en laatste stadium van acute hoogteziekte.
In dit eindstadium van hoogteziekte kunnen hoofdpijn en misselijkheid optreden, en zelfs het denk- en redeneervermogen worden aangetast. In dit stadium, waarin de hersenen beginnen op te zwellen, kunnen klimmers ook in een delirium raken, wat wordt beschouwd als een vorm van psychose. Bergklimmers die het laatste stadium van hoogteziekte bereiken, staan erom bekend vreemde dingen te doen, zoals praten met denkbeeldige vrienden, hun kleren uittrekken ondanks de vrieskou en van het gemarkeerde pad afwijken om te dwalen.
Andere mogelijke gevaren in de dodenzone op de Everest
Bergklimmers in de buurt van de dodenzone moeten zich ook beschermen tegen de hogere UV-straling die van het ijs en de sneeuw weerkaatst en die zelfs hun gezichtsvermogen kan beschadigen. Hetzelfde geldt voor de ijskoude helling, waar de temperatuur over het algemeen rond de 20 graden Celsius ligt. -18 ºCEr bestaat een groot risico op bevriezing. Bevriezing komt het meest voor in lichaamsdelen zoals vingers, tenen, neus en oren.Bij extreme vriesomstandigheden kan de blootstelling aan de kou leiden tot gangreen van het weefsel, waarbij amputatie de enige optie is. Sneeuwblindheid is een andere gevaarlijke aandoening in de dodenzone, waar bergbeklimmers te maken krijgen met tijdelijk verlies van het gezichtsvermogen als gevolg van de eindeloze sneeuw en het ijs op de hellingen.
Bovendien is vermoeidheid een andere constante uitdaging waar bergbeklimmers mee te maken krijgen. Het is een extreem vermoeiende toestand als gevolg van mentale en fysieke inspanning of ziekte tijdens de expeditie. Al deze fysiek verzwakkende en visueel beperkende omstandigheden kunnen leiden tot valpartijen en klimmers die zich helemaal niet meer kunnen verplaatsen. Sterker nog, vermoeidheid is tijdens bergexpedities zo'n fatale aandoening dat het na hoogteziekte de tweede belangrijkste doodsoorzaak in de bergen is.
Hoe lang blijven klimmers in de dodenzone?
Als je bekend bent met de Everest-expeditie, dan heb je er misschien wel eens van gehoord. De twee-uurregel op de EverestNee, het is geen specifieke periode waarin bergbeklimmers samenkomen om hun succesvolle beklimming van de hoogste berg ter wereld te vieren. Deze algemene vuistregel voor elke bergbeklimmer die naar de top van de Everest gaat, geeft aan dat ze tegen de klok racen. Als de klimmers die binnen de Doodszone op de Everest: haal de top niet voor 2:00 uur....dan moeten ze de beklimming voor die dag opgeven. Het lijkt misschien onbelangrijk waarom de klimmers zouden moeten opgeven, alleen omdat ze een beetje achterlopen op schema voor 2 uur, terwijl ze de top al bijna bereikt hebben.
Maar er zijn redenen waarom deze regel tijdens de Everest-expeditie gerespecteerd en nageleefd moet worden. Het beklimmen van de top van de Everest is een belangrijk onderdeel van dit proces. Mount Everest (8,849 meter) vanaf Cap IV (7,950 meter) duurt ongeveer 7- 9 uurKlimmers beginnen vroeg in de ochtend aan hun poging de top te bereiken, met een beperkte voorraad gezien de vastgestelde tijd voor de beklimming. Mocht een klimmer dus achterlopen op het geplande tijdschema, dan is de kans groot dat de beperkte voorraad opraakt. Omdat de voorraad die klimmers bij zich hebben beperkt is, met name de extra voorraden, duurt het langer om de top te bereiken. De dodenzone op de Everest kan fataal zijn.
Het is niet alleen riskant om in de dodenzone te blijven, maar ook om Everest gedurende meer dan 16-18 uurMaar als je na 2 uur nog probeert de top te bereiken, betekent dat dat de terugreis in het pikdonker zal zijn. Daardoor is de kans groot dat klimmers zich niet goed kunnen oriënteren langs het vaste touw en het is al vaker voorgekomen dat ze verdwalen in plaats van kamp IV te bereiken. Een vermoeid lichaam na de uitputtende klim naar de top, beperkte voorraden en slecht zicht vormen de gevaarlijkste combinatie bij het beklimmen van een berg. een berg van 8,000 meter hoog, zoals de Mount Everest.
Het belang van acclimatisatie voor een succesvolle topbeklimming.
Je hebt misschien gemerkt dat bergexpedities over het algemeen lang duren, hoewel de gemiddelde tijdsduur voor trektochten op grote hoogte ongeveer een jaar kan bedragen. twee wekenDe expeditieduur is aanzienlijk langer. Normaal gesproken kun je de hoogste basiskamp-trekkingexpeditie, de Everest Base Camp-trekking, binnen slechts een paar dagen voltooien. 12- 14 dagenmaar de expeditie die de top van de berg beklimt, die net 3,485 m Vanaf het basiskamp kan het tot wel twee maandenVanuit het perspectief van een gemiddelde persoon lijkt het misschien niet logisch om zoveel tijd op de berg door te brengen, alleen maar om een ... te bedekken. een afstand van ongeveer 3,485 meter.
De bergexpeditie die de hoogste berg ter wereld beklimt, ook wel bekend als de 'derde pool' is veel ingewikkelder. Als je ooit een trektocht op grote hoogte hebt gemaakt, ben je wellicht bekend met het acclimatisatieproces, waarbij je bepaalde rustdagen krijgt om je goed aan te passen aan de stijgende hoogte. Hetzelfde principe is van toepassing tijdens deze bergexpeditie, waarbij de klimmers de dodenzone op de Everest moeten overwinnen. Over het algemeen omvat een avontuur op grote hoogte acclimatisatiebestemmingen op een hoogte van meer dan 2,500 m omdat er op deze hoogte een risico bestaat op hoogteziekte.
Tijdens elk soort avontuur op grote hoogteHet wordt aangeraden om niet boven een hoogte te klimmen die hoger is dan 500 m tijdens een beklimming van één dag. Op dezelfde manier, na elke 1,000-meter Om de drempel te bereiken, wordt aangeraden een acclimatisatiedag in te lassen, zodat uw lichaam kan wennen aan de toenemende hoogte en u uw gezondheid niet in gevaar brengt. Aangezien de Himalaya-avonturen in Nepal zijn ontworpen voor een rustige verkenning, krijgt u voldoende tijd om te acclimatiseren, zelfs tijdens de trektocht zelf. Daarom zijn er minder acclimatisatiedagen nodig.
Everest Regenboogvallei
Zoals de naam al doet vermoeden, zou je een kleurrijke en vrolijke vallei verwachten die zich achter de verraderlijke hellingen van de Everest bevindt. De werkelijkheid is echter veel donkerder en afschuwelijker. regenboogvallei in de Everest is het gedeelte onder de noordelijke bergkam, ook wel bekend als de 'Begraafplaats van de Everest'. In dit specifieke gedeelte van de dodenzone op de Everest, aan de noordkant, liggen de lichamen van klimmers die tijdens hun expeditie zijn omgekomen verspreid over de berghellingen. De kleurrijke kleding van de de lichamen van de bergbeklimmers liggen verspreid De helling is zo ontworpen dat dit gedeelte er van een afstand uitziet als een regenboog.
Omdat de lichamen op zo'n hoogte niet ontbinden en door de jaren heen perfect bewaard zijn gebleven, heeft het toegenomen aantal doden in dit gedeelte de begraafplaats alleen maar kleurrijker gemaakt. Rode, blauwe, groene, gele en oranje jassen zijn slechts enkele van de gekleurde jassen die de klimmers tegenkomen tijdens hun tocht door dit gebied. Naast de lichamen is dit gedeelte in de loop der jaren gevuld geraakt met afval, tenten, zuurstofflessen en blikjes, waardoor het een kleurrijk geheel vormt op de met sneeuw bedekte hellingen. De bergbeklimmers die dit gedeelte passeren op weg naar hun volgende klim, worden nerveus van het schouwspel in de regenboogvallei van de Everest en beseffen hoe verraderlijk en meedogenloos de hellingen van deze majestueuze bergtop kunnen zijn.
Lees dit volgende:
Waarom worden de lichamen van de doden op de Mount Everest niet naar beneden gehaald?
Gezien het groeiende aantal dode lichamen op de hellingen van de berg, met name in de dodenzone op de Everest, is het begrijpelijk dat men zich afvraagt waarom deze lichamen niet naar beneden worden gehaald. Als de lichamen samen met het afval dat de klimmers hebben achtergelaten naar beneden zouden worden gebracht, zou er zeker ruimte vrijkomen op de hellingen en zouden de arme zielen een waardige rustplaats kunnen krijgen. Het bergen van de lichamen van de berghellingen is echter geen gemakkelijke of goedkope klus, en de operatie wordt nog ingewikkelder als het lichaam zich in de dodelijke dodenzone van de Everest bevindt. Er is immers geen geschikte ondergrond boven de hellingen. Kamp II (6,400 meter) op de Everest zodat de helikopter kan landen, moet de bergingsoperatie boven dit punt handmatig worden uitgevoerd.
Je hebt misschien wel eens verhalen gehoord over klimmers die niet meer verder konden en achterbleven; het is een ongeschreven regel tijdens een Everest-expeditie. 'Ieder voor zich'Het is strategisch gezien ook de meest juiste beslissing, en elke klimmer die de top beklimt, weet dat. De hellingen van deze hoogste berg ter wereld zijn gevaarlijk, en als je de verantwoordelijkheid neemt voor een klimmer die zich niet goed kan voortbewegen, kan dat zelfs je eigen leven in gevaar brengen. Dus, zelfs als ze bergbeklimmers tegenkomen die zich niet goed kunnen bewegen op de hellingen, laten de meeste klimmers hen achter en vervolgen hun klim.
Het bergen van lichamen van dergelijke gevaarlijke hellingen is dus geen gemakkelijke klus en vereist een team van experts die de operatie efficiënt kunnen uitvoeren zonder iemands leven in gevaar te brengen. De kosten voor het bergen van lichamen van de berg beginnen normaal gesproken bij... US $ 70,000 en de marges kunnen hoger uitvallen, afhankelijk van de locatie van de lichamen. Er is geen garantie dat het team erin slaagt het lichaam te bergen, omdat de zoektocht veel tijd in beslag neemt en de lichamen vaak al onder een dik pak sneeuw liggen. In het verleden zijn er gevallen geweest waarin het zoek- en bergingsteam de lichamen niet heeft kunnen vinden.
Wat is de belangrijkste doodsoorzaak in de dodenzone op de Mount Everest?
Van 1922 tot het voorjaarsseizoen van het klimmen in 2023, in totaal 318 bergbeklimmers kwamen om het leven. tijdens een poging om de hoogste berg ter wereld te beklimmen. Van de 318 doden, 193 waren de bergbeklimmers, terwijl de 125 waren de begeleidende leden van het expeditieteam. Volgens gegevens van de Himalaya-database bedraagt het gemiddelde sterftecijfer op de hellingen van de Everest ongeveer... 6.2 klimmers per jaar. Van alle doden op de Everest zijn lawines en valpartijen van de klimroute de meest voorkomende oorzaken. 70+ levens op de hellingen van de berg. Vermoeidheid en acute hoogteziekte nemen de derde en vierde plaats in met meer dan 30 doden.
Ook de blootstelling aan de klimatologische omstandigheden op grote hoogte heeft meer dan 25 levens geëist, en andere sterfgevallen houden verband met ziekten die niet gerelateerd zijn aan hoogteziekte. Hoewel het totale sterftecijfer tijdens de beklimming van de Everest-expeditie hoger ligt dan gemiddeld, 1% en 4% Het feit dat het aantal succesvolle pogingen lager ligt dan bij andere moeilijk te beklimmen toppen, betekent niet dat de beklimming van de top van de wereld minder zwaar is. De klimatologische omstandigheden en de situatie op de hellingen van de Everest zijn nooit onvoorspelbaar; het kan in een oogwenk misgaan. Van alle doden op de Everest is het grootste aantal gevallen binnen de dodenzone gevallen.
Hoe lang kan je zuurstofniveau dalen voordat je overlijdt?
Als het gaat om het overwinnen van de 'doodzone' op de Mount Everest, is dit een van de meest onderzochte vragen. Simpel gezegd: het menselijk lichaam functioneert optimaal wanneer de zuurstofsaturatie in het lichaam hoger is dan 100%. 90%De lichaamsfuncties worden niet belemmerd, zelfs niet wanneer het zuurstofgehalte daalt tot 85%Naarmate je hoger komt, blijft de zuurstofsaturatie ongeveer gelijk. 85% - 86% Dat is nog steeds volkomen normaal voor een goede werking van het lichaam. Maar zodra het zuurstofverzadigingsniveau in je lichaam onder dat niveau daalt, kan de situatie levensbedreigend worden.
Als uw zuurstofniveau daalt tot 55%Als je dat niet doet, is de kans groot dat je bewusteloos raakt of zelfs overlijdt. Daarom wordt tijdens trektochten en expedities op grote hoogte je zuurstofgehalte regelmatig gecontroleerd om te bepalen hoe goed je de stijgende hoogte aankunt.
Kijk ook eens naar:
Conclusie
De dodenzone in het Everestgebied wordt door bergbeklimmers wereldwijd als gevaarlijk beschouwd vanwege het zuurstofgebrek en de ontberingen die men ondervindt na het bereiken van een hoogte van 8000 meter boven zeeniveau. Een goede training is essentieel om de expeditie bergopwaarts te voltooien. Tot op heden zijn er in het Everestgebied veel dodelijke ongelukken gebeurd boven de dodenzone, wat ook de reden is voor de naam. Een bergbeklimmer die de 8000 meter wil overstijgen, moet zich ervan bewust zijn dat een langdurig verblijf in de bergen kan leiden tot ernstig lichamelijk letsel en zelfs de dood!