Jeśli jesteś zaznajomiony z Jeśli chodzi o wyprawy górskie, to być może słyszałeś również o śmiercionośnych segmentach gór znanych jako strefa śmierci. Najwyższa góra świata, Mount Everest, znajduje się w… wysokość 8,848.86 metrów (13 549 stóp), ma również ten segment znany jako strefa śmierci. Czym więc jest strefa śmierci na Mount Everest??
Strefa śmierci to szczególny fragment Mount Everestu powyżej 8,000 metrów przy tak niskim poziomie nasycenia tlenem, że wspinaczom nie zaleca się przebywania w tej strefie dłużej niż 16 - 18 godzinJedną z żelaznych zasad wyprawy na Everest jest to, że wspinacze nie powinni przebywać w strefie śmierci dłużej niż zalecany czas, lub może być śmiertelne.
Spis treści
Czy w EBC Trek trzeba dotrzeć do Strefy Śmierci?
Strefa śmierci na Evereście to odcinek powyżej 8,000 metrów. Jednak himalaiści biorący udział w wyprawie na Everest musieli pokonać ten odcinek w górach, a trekkerzy, którzy… Everest Base Camp Trek Nie musisz. Jednak wyprawa prowadząca do najwyżej położonego obozu bazowego na świecie, Baza Mount Everest na wysokości 5,364 metrów (17 598 stóp) To też nie żart. Ta kultowa himalajska przygoda zaczyna się w Lukli, bramie do Everestu, na wysokości 2,860 metrów (9,383 stóp).
W miarę jak będziesz podążać trasą trekkingową, będziesz pokonywać punkty o największej wysokości, takie jak Tengboche (3,860 m n.p.m.), Lobuche'a (4,910 m n.p.m.), Gorakshep (5,125 m n.p.m.) i najwyższy punkt na całej trasie, Kalapatthar, znajdują się na wysokości 5,645 m n.p.m. (18 520 stóp). Mimo że trekkerzy nie muszą zmagać się z niskim poziomem nasycenia tlenem, jak w strefie śmierci na Mount Everest, nadal muszą uważać na… Choroba wysokościowa ponieważ poziom nasycenia tlenem w bazie pod Everestem jest nadal 50% mniej niż poziom morza.
Jak niebezpieczna jest strefa śmierci na Evereście?
Ludzki organizm funkcjonuje najlepiej na poziomie morza, gdzie nasycenie tlenem atmosfery jest wystarczające dla naszego mózgu i płuc. Jednak wraz ze wzrostem wysokości, prawidłowe funkcjonowanie organizmu staje się coraz trudniejsze. Istnieje ryzyko zachorowania na chorobę wysokościową na wysokości powyżej 1000 m n.p.m. Metrów 2,500. Zatem z pewnością wspinaczka na najwyższy ośnieżony szczyt świata, położony na dużej wysokości, z dużą ilością mniejsze nasycenie tlenem Przejście przez punkty o dużej wysokości nie jest łatwym zadaniem. Strefa śmierci na Evereście to prawdziwa przeszkoda podczas tej epickiej wyprawy, podczas której wspinacze muszą zmierzyć się z… niski poziom nasycenia tlenem.
Nasycenie tlenem w strefie śmierci na Evereście wynosi 34%, co oznacza, że przetrwanie na tym odcinku góry jest praktycznie niemożliwe dla przeciętnego alpinisty. W rzeczywistości strefa niedoboru na Evereście jest tak niebezpieczna, że organizm zaczyna się rozpadać i umierać minuta po minucie, komórka po komórce. Ponieważ mózg i płuca w strefie śmierci cierpią z powodu niedoboru tlenu, ryzyko zawału serca i udaru mózgu jest bardzo wysokie, a ponadto upośledza to wzrok i zdolność oceny sytuacji. W połączeniu z wysiłkiem fizycznym związanym z długimi dniami wspinaczki i grą z czasem, wyprawa na Everest może być zbyt dużym wyzwaniem dla lekkomyślnych wspinaczy, którzy nie potrafią zachować spokoju w trudnych sytuacjach.
Co dzieje się z ciałem w strefie śmierci?
Oprócz tego, że Twoje ciało umiera minuta po minucie i komórka po komórce, musisz również uważać na chorobę wysokościową i niedotlenienie. Wspinając się na wysokość ponad 8,000 metrów, aby pokonać strefę śmierci na Evereście, istnieje ryzyko zachorowania na chorobę wysokościową, taką jak… Ostra choroba górska (AMS)Wysokościowy obrzęk płuc (HAPE) i Wysokościowy obrzęk mózgu (HACE). Chociaż łagodniejsza postać choroby wysokościowej nie jest postrzegana jako poważny problem, wkraczając w strefę śmierci, istnieje duże prawdopodobieństwo zachorowania na cięższą postać choroby wysokościowej, która… Global Assistance i może zagrażać życiu.
Podobnie, niedotlenienie jest kolejnym niepokojącym stanem, który jest wynikiem niedostatecznego dostarczania tlenu do ważnych organów twojego ciała. Ten stan jest tak śmiertelny, że może zniszczyć mózg, wątrobę i inne ważne narządy w organizmie już w kilka minut po wystąpieniu objawów. Kiedy mózg nie otrzymuje wystarczającej ilości tlenu, zaczyna puchnąć, co prowadzi do stanu zwanego… wysokościowy obrzęk mózgu (HACE), ciężkie i ostatnie stadium ostrej choroby górskiej.
Ten końcowy etap choroby wysokościowej może wywoływać bóle głowy i nudności, a nawet wpływać na proste zdolności myślenia i rozumowania. W tym stadium, kiedy mózg zaczyna puchnąć, alpiniści popadają w stan majaczenia, który jest uważany za formę psychozy. Alpiniści, którzy osiągnęli ostatni etap choroby wysokościowej, znani są z dziwnych zachowań, takich jak rozmowy z wyimaginowanymi przyjaciółmi, zrzucanie ubrań pomimo przenikliwego zimna i błądzenie po oznakowanym szlaku.
Inne możliwe zagrożenia w strefie śmierci na Evereście
Alpiniści w pobliżu strefy śmierci muszą również chronić się przed silniejszym promieniowaniem UV odbijającym się od lodu i śniegu, które może nawet uszkodzić ich wzrok. Podobnie jest na zamarzniętym stoku, gdzie temperatura wynosi zazwyczaj około -18 C, istnieje duże ryzyko odmrożeń. Odmrożenia najczęściej dotyczą takich części ciała, jak palce u rąk i nóg, nos i uszyW ekstremalnych warunkach mrozowych narażenie może prowadzić do gangreny, w której amputacja jest jedyną opcją. Ślepota śnieżna to kolejny niebezpieczny stan w strefie śmierci, w którym alpiniści narażeni są na tymczasową utratę wzroku z powodu wszechobecnego śniegu i lodu na stokach.
Co więcej, zmęczenie to kolejne nieustanne wyzwanie, z którym muszą zmierzyć się alpiniści. Jest to niezwykle uciążliwy stan, wynikający z wysiłku psychicznego i fizycznego lub jakiejkolwiek choroby podczas wyprawy. Wszystkie te osłabiające fizycznie i upośledzające wzrok warunki mogą prowadzić do przypadkowych upadków i uniemożliwić wspinaczom poruszanie się w ogóle. W rzeczywistości zmęczenie jest tak śmiertelnym stanem podczas wypraw górskich, że jest drugą najczęstszą przyczyną zgonów w górach, po chorobie wysokościowej.
Jak długo wspinacze pozostają w strefie śmierci?
Jeśli znasz wyprawę na Everest, to zapewne słyszałeś o niej przynajmniej zasada drugiej godziny na EvereścieNie, to nie jest konkretny okres, w którym alpiniści zbierają się, aby świętować udane wejście na najwyższy szczyt świata. Ta ogólna zasada dla każdego górskiego ekspedytora zmierzającego na szczyt Everestu wskazuje na ich ryzyko związane z czasem. Jeśli wspinacze dążą do szczytu w ciągu… strefa śmierci na Evereście nie dotrzyj na szczyt do godziny 2:00…, to muszą zrezygnować z wejścia tego dnia. Może wydawać się trywialne, dlaczego wspinacze mieliby zrezygnować, tylko dlatego, że spóźnili się trochę na 14:00, skoro byli już blisko szczytu.
Istnieją jednak powody, dla których ta zasada powinna być przestrzegana i honorowana podczas wyprawy na Everest. Zdobycie szczytu Mount Everest (8,849 metrów) z Cap IV (7,950 metrów) zajmuje około 7 - 9 godzinWspinacze wyruszają na szczyt wcześnie rano, mając ograniczony zapas, biorąc pod uwagę wyznaczone godziny wspinaczki. W związku z tym, jeśli któryś z nich spóźni się z zaplanowanym czasem, istnieje duże prawdopodobieństwo, że zabraknie mu zapasów. Ponieważ zapasy, które niosą ze sobą wspinacze, są ograniczone, zwłaszcza te uzupełniające, wydłużone godziny w środku. Strefa śmierci na Evereście może być śmiertelna.
Pozostawanie w strefie śmierci jest nie tylko ryzykowne, Everest na ponad 16-18 godzin, ale atakowanie szczytu po godzinie 14:00 oznacza, że powrót będzie w całkowitej ciemności. Istnieje zatem duże prawdopodobieństwo, że wspinacze nie będą w stanie odpowiednio manewrować liną i często zdarza się, że gubią drogę zamiast dotrzeć do obozu IV. Zmęczenie po wyczerpującym ataku szczytowym, ograniczone zapasy i gorsza widoczność to najniebezpieczniejsze kombinacje, jeśli chodzi o wspinaczkę. Góra o wysokości 8,000 metrów, taka jak Everest.
Znaczenie aklimatyzacji dla udanego szczytu
Być może zauważyłeś, że wyprawy górskie są zazwyczaj długie, chociaż ogólny czas trwania trekkingu wysokogórskiego może wynosić około dwa tygodnieCzas trwania wyprawy jest znacznie dłuższy. Zazwyczaj można odbyć najwyższą wyprawę trekkingową do bazy pod Everestem w zaledwie 12 - 14 dniale wyprawa, która wspina się na szczyt góry, która jest po prostu Metrów 3,485 wysoko od obozu bazowego może zająć do dwa miesiąceZ perspektywy przeciętnego człowieka może nie mieć sensu spędzanie tak dużo czasu w górach, aby tylko zobaczyć... przybliżona odległość 3,485 metrów.
Jednakże wyprawa górska, która ma na celu zdobycie najwyższego szczytu świata, znanego również jako „Trzeci Polak„jest znacznie bardziej skomplikowane. Jeśli kiedykolwiek odbyłeś wyprawę trekkingową na dużych wysokościach, prawdopodobnie znasz proces aklimatyzacji, w ramach którego otrzymujesz określone dni odpoczynku, aby odpowiednio zaadaptować się do rosnącej wysokości. Ta sama zasada obowiązuje podczas tej górskiej wyprawy, gdzie wspinacze muszą pokonać strefę śmierci na Evereście. Zazwyczaj wyprawa wysokogórska obejmuje miejsca aklimatyzacji na wysokościach powyżej Metrów 2,500 ponieważ powyżej tego punktu wysokości istnieje ryzyko, że ludzki organizm zachoruje na chorobę wysokościową.
Podczas każdego rodzaju przygoda na dużej wysokości, zaleca się, aby nie wjeżdżać na wysokość powyżej Metrów 500 podczas jednego dnia wspinaczki. Podobnie po każdym 1,000-metr Po przekroczeniu progu, zaleca się zarezerwowanie dnia aklimatyzacji, aby organizm mógł przyzwyczaić się do rosnącej wysokości i nie narażać zdrowia na ryzyko. Ponieważ himalajskie przygody w Nepalu są zaprojektowane z myślą o powolnej eksploracji, będziesz mieć wystarczająco dużo czasu na aklimatyzację do nowego, rosnącego środowiska nawet podczas trekkingu, dlatego dni aklimatyzacyjnych jest mniej.
Everest Rainbow Valley
Jak sama nazwa wskazuje, można spodziewać się czegoś kolorowego i radosnego, doliny, która leży za zdradliwymi zboczami Everestu. Rzeczywistość jest jednak o wiele mroczniejsza i bardziej przerażająca. Dolina Tęczy w Evereście jest segmentem poniżej północnego grzbietu góry, znanym również jako 'Cmentarz Everestu'. Ten konkretny odcinek w strefie śmierci na Evereście, po północnej stronie, zawiera ciała zmarłych wspinaczy, którzy zginęli podczas wyprawy, porozrzucane po zboczach góry. Kolorowe ubrania na… rozrzucone ciała alpinistów Wszystko dookoła stoku sprawia, że z daleka ten odcinek wygląda jak tęcza.
Ponieważ ciała zmarłych nie rozkładają się na takiej wysokości i są doskonale zachowane przez lata, zwiększona liczba zgonów w tym segmencie tylko dodała więcej kolorów cmentarzysku. Czerwone, niebieskie, zielone, żółte i pomarańczowe kurtki to tylko kilka kolorowych kurtek, które wspinacze mijają podczas przemierzania tego segmentu. Poza zwłokami, ten odcinek był przez lata wypełniony śmieciami, namiotami, butlami tlenowymi i puszkami, przez co wydaje się kolorowym odcinkiem na ośnieżonych stokach. Alpiniści pokonujący ten odcinek na górze, pchając się naprzód, denerwują się widokiem, jaki widzą w tęczowej dolinie Everestu i rozumieją, jak zdradliwe i niewybaczające potrafią być zbocza tego majestatycznego szczytu.
Przeczytaj to dalej:
Dlaczego ciała zmarłych pod Mount Everestem nie są zwożone?
Biorąc pod uwagę liczbę ciał zalegających na zboczach góry, zwłaszcza w strefie śmierci na Evereście, naturalne jest pytanie, dlaczego nie są one zwożone. Gdyby ciała zostały zniesione wraz ze śmieciami pozostawionymi przez wspinaczy, z pewnością zwolniłoby to miejsce na zboczach i nieszczęśnicy mogliby znaleźć spoczynek. Jednak wydobycie ciał ze zboczy góry nie jest łatwym ani tanim zadaniem, a operacja staje się jeszcze bardziej skomplikowana, gdy ciało znajduje się w śmiertelnej strefie śmierci na Evereście. Nie ma tam odpowiedniego miejsca do stania. Obóz II (6,400 metrów) na Evereście aby helikopter mógł wylądować, więc operację odzyskiwania powyżej tego punktu należy wykonać ręcznie.
Być może słyszałeś historie o wspinaczach, którzy nie mogli się ruszyć i zostali w tyle – to niepisana zasada podczas wyprawy na Everest „Każdy sam dla siebie”Jest to również strategicznie najwłaściwsza decyzja i każdy wspinacz, który wspina się na szczyt, wie o tym. Stoki tego najwyższego szczytu świata są niebezpieczne i jeśli spróbujesz wziąć odpowiedzialność za wspinacza, który nie jest w stanie poruszać się prawidłowo, może to nawet zagrozić twojemu życiu. Dlatego nawet napotykając na stokach wspinaczy, którzy nie są w stanie poruszać się prawidłowo, większość wspinaczy zostawia ich i kontynuuje wspinaczkę.
Zatem wydobycie zwłok z tak niebezpiecznych stoków nie jest łatwym zadaniem i wymaga zespołu ekspertów, którzy potrafią sprawnie przeprowadzić operację, nie narażając niczyjego życia. Zazwyczaj koszt operacji wydobycia zwłok z góry zaczyna się od… US $ 70,000 i może osiągnąć wyższe marże w zależności od lokalizacji zwłok. Nie ma gwarancji, że zespołowi uda się odzyskać ciało, ponieważ poszukiwania zajmują dużo czasu, a ciała są najczęściej już pokryte głębokim śniegiem. W przeszłości zdarzały się przypadki, gdy zespołowi poszukiwawczo-ratowniczemu nie udało się zlokalizować zwłok.
Jaka jest główna przyczyna zgonów w strefie śmierci na Evereście?
Od 1922 roku do sezonu wspinaczkowego wiosennego 2023 roku w sumie Zginęło 318 alpinistów podczas próby zdobycia najwyższego szczytu świata. Spośród 318 ofiar śmiertelnych, 193 byli alpinistami, podczas gdy 125 byli przewodnikami zespołu ekspedycyjnego. Według danych Himalayan Database, śmiertelność na stokach Everestu wynosi średnio około 6.2 wspinaczy rocznie. Spośród wszystkich ofiar śmiertelnych na Evereście, zarówno lawiny, jak i upadki z trasy wspinaczkowej pochłonęły ponad 70+ żyć na zboczach góry. Zmęczenie i ostra choroba wysokościowa zajmują trzecie i czwarte miejsce z ponad 30 zgonami.
Podobnie, ekspozycja na warunki klimatyczne występujące na dużych wysokościach pochłonęła ponad 25 ofiar śmiertelnych, a inne zgony są związane z chorobami niezwiązanymi z AMS. Mimo że ogólna śmiertelność podczas wyprawy na Everest wynosi 1% oraz 4% Choć liczba udanych prób jest niższa w porównaniu z innymi trudnymi szczytami, nie oznacza to, że wspinaczka na szczyt świata jest mniej forsowna. Warunki klimatyczne i okoliczności na zboczach Everestu są nieprzewidywalne, a sytuacja szybko zmienia się w koszmar. Spośród wszystkich zgonów na Evereście, najwięcej ofiar miało miejsce w strefie śmierci.
Jak długo może spadać poziom tlenu zanim umrzesz?
Jeśli chodzi o pokonanie strefy śmierci na Evereście, to jest to jedno z najczęściej badanych pytań. Mówiąc prościej, ludzki organizm osiąga optymalną sprawność, gdy saturacja tlenu w organizmie przekracza 90%. Funkcjonowanie organizmu nie jest zaburzone nawet wtedy, gdy poziom tlenu spada do 85%, w miarę jak wspinasz się na większą wysokość, nasycenie tlenem utrzymuje się na poziomie 85% - 86% Co jest nadal całkiem normalne dla prawidłowego funkcjonowania organizmu. Jednak gdy poziom nasycenia tlenem w organizmie zaczyna spadać poniżej tego poziomu, stan ten może zagrażać życiu.
Jeśli poziom tlenu spadnie poniżej 55%, istnieje duże prawdopodobieństwo utraty przytomności, a nawet śmierci. Dlatego podczas wypraw i trekkingów wysokogórskich często sprawdza się poziom tlenu, aby określić, jak dobrze radzisz sobie ze wzrostem wysokości.
Zobacz również:
Wniosek
Strefa śmierci w rejonie Everestu jest uważana za niebezpieczną przez alpinistów na całym świecie ze względu na brak tlenu i trudności, z jakimi boryka się osoba po przekroczeniu 8000 m n.p.m. Aby ukończyć wyprawę, konieczne jest odpowiednie wyszkolenie. Do tej pory wiele ofiar śmiertelnych w rejonie Everestu miało miejsce powyżej strefy śmierci, co również wyjaśnia jej nazwę. Alpinista, który chce przekroczyć 8000 m n.p.m., powinien pamiętać, że pozostawanie w górach przez dłuższy czas może prowadzić do poważnych obrażeń ciała, a nawet śmierci!